[P]lay [H]uman
posted on 18 Jun 2010 21:04 by nekotsuki-ren in Plot
บรรยากาศเย็นสบายกับความมืดสลัวที่เชิญชวนให้เคลิบเคลิ้ม นั่นคือศัตรูตัวฉกาจที่ทำให้ค่าความขยันลดน้อยถดถอยลง แม้จะมีเสียงเห่าหอนของหมาๆ ละแวกนี้ก็ยังไร้ผล จนร่างที่นอนขลุกอยู่ใต้ผ้านวมหนานี้ต้องเผชิญหน้ากับภาวะสุ่มเสี่ยงขั้นวิกฤติ เมื่อตัวช่วยกำลังเดินย่ำเท้าเข้ามาทางนี้อย่างร้อนรนเพราะเวลาที่บีบบังคับมาเรื่อยๆ
แล้วเสียงระฆังปลุกที่รุนแรงจนประตูแทบพังก็เริ่มต้นขึ้น ในเสี้ยววินาทีที่เจ้าขี้เซาเพิ่งจะรู้สึกตัวเช่นเดียวกัน
ตึง! ตึงๆๆๆ!
“ตื่นได้แล้ว!! เดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอก!!”
“!! ค--คร้าบบ! แม่!! ตื่นแล้วคร้าบๆ----!!!”
ร่างผอมเพรียวกระโจนลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่มือผอมๆ รีบคว้าหยิบเอาแผ่นเกมและเครื่องเล่นเกม Wii ยัดเข้าไปใต้ชั้นวางทีวีอย่างเร่งรีบ ด้วยเสียงขลุกขลักกรุ๊งกริ๊งที่ตามมา บ่งบอกชัดเจนว่าท่านแม่ที่รักและเคารพไม่คิดแค่มาเคาะปลุกแล้วจากไปเสียแล้ว
นี่เป็นช่วงวินาทีระทึกประจำวันสำหรับหนุ่มน้อยอายุ 14 ที่เล่นเกมเพลินจนได้นอนตอนตี 3 แน่นอนว่าเรื่องความเร็วนั้นเขาเป็นต่อ ดังนั้นพริบตาแรกที่ท่านแม่เปิดประตูเข้ามา และกวาดมองสภาพห้องด้วยดวงตาสีดำที่คมกริบยิ่งกว่าพญาอินทรี ทุกอย่างในห้องจึงอยู่ในสภาพระเกะระกะเป็นปกติ และพ่อลูกชายตัวแสบก็เพิ่งจะสะบัดผ้านวมอ้าปากหาววอดๆ พลางขยี้ตาปรือๆ มองหน้าแม่ด้วยท่าทีมึนๆ ประหนึ่งฝืนใจลุก
เหมือนทุกเช้าตามปกติ... จริงๆ ...
“... ตื่นแล้วก็รีบๆ ลุก! เร็วๆ เลย! 7 โมง 20 แล้ว!”
“คร้าบบบ---- ... แล้วพ่อล่ะครับ?”
หากคำตอบที่ได้รับนั้น แสนสั้น และเข้าใจได้ง่าย จนไม่จำเป็นต้องถามไถ่ถึงบิดรบิดาให้บรรยากาศยามเช้าเลวร้ายไปกว่านี้แต่อย่างใด
“โรงพัก”
นั่นล่ะ... คำตอบที่ทำเอาลูกชายพยักหน้ารับคำอย่างเหนื่อยหน่าย แล้วลุกขึ้นเดินตามท่านแม่ที่กำลังหัวเสียออกไปจากห้อง เร่งรีบปฏิบัติภารกิจส่วนตัวให้เสร็จสิ้นภายใน 20 นาที ก่อนจะได้ลงมายัดข้าวเช้าใน 3 นาที แล้วแบกกระเป๋าเดินเท้าจ้ำอ้าวไปโรงเรียน รวมเบ็ดเสร็จแล้วใช้เวลานับจากตื่นถึงโรงเรียน 30 นาทีกับอีก 14 วินาทีไม่มีขาดเกิน
ไม่ใช่อะไร... ก็บ้านของเขาอยู่ห่างจากโรงเรียนแค่ 100 เมตรเท่านั้นเองนี่นา
“อ้าว ก๊อด! หวัดดี!”
“หือ? เออ หวัดดี”
คำกล่าวทักทายจากเพื่อนสนิทร่างใหญ่ มาพร้อมกับการโบกมือโบกไม้และรอยยิ้มรื่นเริงเป็นปกติของเพื่อนตัวแสบ ท่าทีอารมณ์ดีสบายใจ ดูจะไม่ชวนให้ก๊อดหงุดหงิดใจเท่ากับการที่มันไม่มีท่าทีง่วงนอนหรือมีขอบตาแพนด้าให้เห็นเลยสักนิด
ทั้งๆ ที่คนที่ชวนเขาเล่นเกมจนเกือบไม่ได้นอน ก็มันนี่แหละไม่ใช่หมาที่ไหนเลย...
แล้วตอนนี้ เจ้าเพื่อนตัวแสบก็ตรงรี่เข้ามาตบบ่าทักทาย เป็นการกลั่นแกล้งกลายๆ ประจำวันทุกๆ เช้า โดยไม่สนใจเสียงห้ามปรามหรืออาการปวดไหล่ของก๊อดเลยสักครั้ง จนบัดนี้แทนที่ก๊อดจะได้เอ่ยปากด่าก็เลยกลายเป็นว่าชินชาไปเสียอย่างนั้น แม้ว่าเขาจะผอมบางและน้ำหนักเบาที่สุดในรุ่นก็เถอะ
“เฮ้ย~! เป็นอะไรไปวะ!? ดูทำหน้าเข้า??”
“ไม่ต้องเลยๆ! เพราะมึงน่ะแหละ! ทำเอากูเกือบโดนแม่จับได้เลยเมื่อเช้าน่ะ!!”
แน่นอน คำขอโทษย่อมไม่มีหลุดออกจากปากของเพื่อนคนนี้ สิ่งที่ตามมาติดๆ หลังสิ้นประโยคของก๊อด มีเพียงแค่เสียงหัวเราะร่วนขำขันชอบใจ กับการตบบ่าป้าบๆ จนก๊อดฉุนกึกเหวี่ยงกระเป๋าใส่หน้าเพื่อนซี้คนนี้เสียหนึ่งดอก
แต่ขอโทษ... ไม่โดนว่ะ...
“อย่าหลบสิวะ!!”
“ไม่หลบก็เจ็บเด๊ะ! ฮ่าๆๆๆ! ----- อื๋อ?”
การเคลื่อนไหวที่หยุดชะงักไป เช่นเดียวกับก๊อดและอีกหลายๆ คนในบริเวณเดียวกันนี้ เมื่อสัญญาณเตือนภัยประหนึ่งที่ปรากฏในหนังสงคราม จู่ๆ ก็เปล่งเสียงโหยหวนดังระงมขึ้นมาทั่วทั้งเมือง นั่นเป็นชั่วครู่หนึ่งที่สองหนุ่มพากันนิ่งงันไปด้วยความมึนงงและสงสัย
“ประกา----าศฉุก---- ตื้ดดดดดดด---- ... ... ...”
“... อะไรวะ? ... โอ๊ย!! ไอ้ก๊อด!!!”
ครั้งนี้เป็นทีของก๊อดที่ฉวยโอกาสตอนเพื่อนยังมึนงง ตบเกรียนหลังหัวเน้นๆ ก่อนจะเริ่มการละเล่นวิ่งไล่เตะกันเล็กน้อยพอเป็นพิธี
แล้วทั้งคู่ก็ค่อยๆ หยุดยืนมองสภาพความปั่นป่วนที่เกิดขึ้นอย่างมึนงงและตื่นตกใจ เมื่อเหล่าครูอาจารย์เริ่มตะโกนเรียกเด็กๆ ในอาคารเรียนให้ออกมา หลายคนมีท่าทีลุกลี้ลุกลนขนของออกมากองไว้กลางสนาม หลายส่วนจับกลุ่มสอบถามหน้าดำคร่ำเครียด เช่นเดียวกับกลุ่มนักเรียนบางกลุ่มที่เริ่มตื่นตระหนกโวยวายอะไรสักอย่างฟังไม่ได้ศัพท์ เพราะมีเสียงอะไรบางอย่างดังครืนๆ มาแต่ไกล...
จะว่าไป... เช้านี้ตั้งแต่ตื่นมา ก๊อดก็ไม่ได้ยินเสียงหรือเห็นนกเลยสักตัวเดียว...
10 วินาทีให้หลัง คำตอบต่อข้อสงสัยก็เริ่มต้นขึ้น เมื่อแผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือน และสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนผู้คนยืนกันไม่อยู่ เสียงกรีดร้องโวยวายและเสียงสิ่งของมากมายในอาคารตกกระจายถล่มทลาย ยิ่งทำให้ทุกอย่างดูเลวร้ายขึ้นจนรู้สึกเหมือนโลกจะแตก
ก๊อดรู้สึกตัวอีกทีก็ถูกเพื่อนซี้ที่ตั้งสติได้ก่อนคว้าตัวลงไปหมอบกับพื้น จึงไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ นอกจากศอกกระแทกพื้นสนามหญ้าโรงเรียน กระนั้นสีหน้าท่าทางของเพื่อนรักก็ฉายแววตื่นตระหนกและสับสนไม่แพ้คนอื่นๆ ซึ่งนั่นรวมถึงตัวก๊อดเองด้วย
หากนั่น... เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น...
หลังแผ่นดินไหวครั้งแรกสงบลง สภาพของผู้คนในขอบเขตสายตาของก๊อดมีอยู่ 4 แบบ ไม่ตื่นตระหนกลนลานก็นิ่งค้างมึนงง ไม่ร้องโอดโอยเพราะบาดเจ็บก็นิ่งสนิทเพราะไร้ชีวิต
นั่น... ถือเป็นครั้งแรกในชีวิตของก๊อด ที่ได้เห็นคนตายต่อหน้าต่อตา สภาพของเด็กชายในตอนนี้จึงอยู่ในเคสที่ 2 นั่นคือนอนนิ่งค้าง อ้าปากค้าง กวาดมองไปรอบๆ แบบอึ้งๆ มึนงงและตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ยิ่งไปเห็นภาพเพื่อนร่วมชั้นที่นอนหมอบเลือดนองอยู่ใต้เสาไฟฟ้าที่โค่นล้มลงมาทับ ก๊อดก็ยิ่งทำอะไรไม่ได้ แม้กระทั่งหายใจก็ยังขาดช่วงจนน่ากลัวว่าจะเข้าสู่สถานะช็อกเต็มตัว
“----ไอ้! ก๊อด!!!”
“โอ๊ย!!!! โอ๊ยยยยยยย!! แค่กๆ! ท--ทำบ้าอะไรวะ!!?!? ----”
รู้ตัวอีกที กำปั้นแข็งๆ จากเพื่อนรักก็ตวัดเขกกะโหลกเต็มรัก จนปากคนช็อกเกือบจะได้จูบพื้น วินาทีนั้น กลิ่นหญ้าและฝุ่นผงที่อบอวนอยู่เหนือผิวดินก็ลอยเข้าปากก๊อดไปเต็มๆ นั่นทำให้หนุ่มน้อยโวยวายออกมาได้เหมือนเช่นปกติ
แต่เมื่อก๊อดมองหน้าเพื่อนเข้าจังๆ ดวงหน้าเคร่งเครียดที่ฉายอยู่ตรงหน้านั้นก็ทำเอาก๊อดสงบปากสงบคำลงไปในชั่วอึดใจ
“ตั้งสติดีๆ ก๊อด! มันจะมาอีกแล้ว!!”
“ห--หา?? อะไรมาอีก!?”
“แผ่นดินไหวไง! ลองฟังดูดีๆ สิวะ!!”
พริบตาที่ถูกชี้นำ เสียงแตกร้าวที่ดังระงมแข่งกับเสียงแห่งความโกลาหล ก็ดังเด่นชัดขึ้นมาในทันที เด็กหนุ่มทั้งสองได้แต่หันไปมองทางรอบๆ อย่างไม่รู้เลยว่าต้นเสียงมาจากทางไหน กระนั้นเสียงร้องเรียกจากครูที่ปรึกษาของทั้งคู่ ก็ดึงเอาความสนใจของสองหนุ่มไปเสียสิ้น
“วิชัย! กฤษณะ! มาช่วยครูหน่อยเร็ว!!”
คุณครูหนุ่มใหญ่ผู้สอนวิชาพละศึกษา ร้องเรียกหาเด็กทั้งสองซึ่งตอบรับต่อการเรียกร้องนั่นอย่างรวดเร็วด้วยสามัญสำนึก เมื่อได้เห็นครูที่ปรึกษาหิ้วเพื่อนสาวร่วมชั้นที่หมดสติเลือดอาบออกมาจากอาคารเรียน ทั้งที่ตัวคุณครูเองก็หัวแตกและมีเศษกระจกและฝุ่นผงติดเต็มตัว ก๊อดหรือกฤษณะกับวิชัยเพื่อนสนิทสายพละ จึงรีบวิ่งไปช่วยรับตัวเพื่อนสาวจากคุณครูอย่างเร็วที่สุด แม้ว่าลงท้ายจะมีแค่วิชัยคนเดียวที่รับช่วงแบกเพื่อนสาวต่อจากคุณครูไหวก็ตามที
“พาไปนอนกลางสนาม! แล้วตามหาครูพรพรรณห้องพยาบาลด่วนๆ เลย!!!”
คำสั่งที่นักเรียนหนุ่มได้แต่ขานรับอย่างหวั่นๆ เกรงๆ ก่อนที่ครูบ้าพลังประจำโรงเรียนคนนี้จะวิ่งขากะเผลกสวนทางกับเหล่านักเรียนที่บาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ กลับเข้าไปในอาคารอีกครั้งอย่างไม่นึกกลัวเกรงอันตราย นั่นทำให้สองหนุ่มน้อยตรงนี้อดไม่ได้ที่จะชื่นชมและยอมรับสปิริต ทั้งในฐานะลูกผู้ชายตัวจริงและในฐานะครูอาจารย์ที่น่ายกย่องสรรเสริญ
ครืนนนน---- เปรี้ยงงงงง!
“อื้อ?”
“หือ?”
กระนั้น... คลื่นหายนะระลอกที่สองก็กลับมาเยือนถึงที่ ทั้งที่สองหนุ่มยังไม่ทันจะได้ละสายตาหรือก้าวขาถอยกลับไปกลางสนามเลยสักนิด แผ่นดินไหวรอบที่สองมาพร้อมกับเสียงปริแตกเลื่อนลั่นจนปวดหู วินาทีนั้นก๊อดและวิชัยก็เหลือบไปเห็นรอยปริแตกบนพื้นแผ่พุ่งมาทางเขาสองคนอย่างรวดเร็ว พร้อมๆ กับทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางทางมันจ่อมจมถล่มทลายลงไปในร่องแตกร้าวที่ทอดยาวสุดสายตา
“ช--เชี้ยแล้---- อึก!!?”
พริบตานั้น... ก๊อดรู้สึกว่าภาพแผ่นดินแยกตรงหน้ามันเหวี่ยงวูบไปด้านข้าง ความรู้สึกหนักๆ เบียดแทรกเข้ามาที่ท้องจนปวดแปล๊บ ก่อนที่เท้าของเขาจะหลุดออกจากพื้นสนาม พร้อมกับแรงผลักกระแทกรุนแรงที่ก๊อดรับรู้ได้ทันทีว่ามีต้นเหตุมาจากแรงเบียดที่ท้อง ซึ่งแรงนั้นเพียงพอที่จะส่งร่างผอมๆ บางๆ ของก๊อดให้กระเด็นออกไปได้ราวๆ 3 เมตร แถมยังส่งผลให้ลุกไม่ขึ้น จนได้แต่นอนตัวงอและเผลอคายมื้อเช้ากลับออกมาบางส่วน...
ก่อนที่ก๊อดจะได้รับรู้ความจริงอันโหดร้าย เมื่อดวงตาสีดำเหลือบมองย้อนกลับไปที่เดิมที่เขากับเพื่อนเคยยืนอยู่
“... ... ... วิชัย... ? ... ฮ--เฮ้ย! แกอยู่ไหน!? วิชัย!!?”
เสียงร้องที่สั่นเครือเหมือนกับร่างผอมบางที่สั่นเทา เมื่อภาพอาคารเรียนถล่มทลายไปกับรอยแยกของแผ่นดินนั้น กลับไม่มีร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้น ก๊อดพยายามที่จะลุกขึ้นนั่งและมองหาเพื่อนซี้ที่อาจจะนอนกลิ้งอยู่บนพื้นแถวๆ นี้กับเพื่อนสาวที่บาดเจ็บ หากความจริงที่เด็กหนุ่มค้นพบนั่นคือไม่มี... ไม่มีอีกแล้วซึ่งตัวตนของวิชัยเพื่อนรัก...
มีแต่รอยแยกมหึมาที่ทอดตัวยาวกลืนกินอาคารเรียนของเขาไป เป็นศัตรูอันยิ่งใหญ่ที่กลืนกินชีวิตของคนที่เขารักและนับถือ โดยไม่อาจจะทำอะไรได้เลย
ค่าความเสียหายต่อจิตใจนี้ หนักหนาเสียจนก๊อดไม่เหลือกำลังที่จะขยับกายอีกต่อไปแล้ว
และเมื่อแผ่นดินไหวระลอกที่ 3 ตามมาในอีก 1 นาทีให้หลัง ร่างผอมๆ ของก๊อดก็ร่วงหล่นลงไปในรอยแยกที่ขยายตัวกว้างขึ้น ให้หัวใจของเขากลับสู่จุดกำเนิด สถานที่ที่เดียวกันกับที่วิชัย คุณครู และเพื่อนพ้องของเขาทั้งหมดได้กลับไป... ... ...
| GAME OVER |
“---- ... ยากชะมัด...”
บ่นไปพลาง มือซีดขาวเจ้าของเสียงบ่น ก็เอื้อมปลดหมวกโลหะสีขาวหน้าตาแปลกๆ ด้วยตราดาวหกแฉกออกจากหัวไปพลาง เผยให้เห็นถึงใบหูเรียวแหลม ผมสีทอง และดวงตาสีฟ้าสดใส กระนั้นคิ้วเรียวบนดวงหน้าเรียวติดจะสวยมากกว่าหล่อเหลา ก็ยังคงขมวดมุ่นอย่างไม่ค่อยจะชอบใจเท่าไหร่
แต่เขาก็ต้องทำใจยอมรับความจริงแต่โดยดี... โดยเฉพาะเมื่อมีมือเรียวๆ ขาวๆ เอื้อมมาตีบ่า พร้อมกับเจ้าของมือที่ชะโงกหน้าเข้ามามองพลางร้องทักด้วยเสียงเล็กๆ อย่างรื่นเริงบันเทิงใจ
“ไง~ การ์ดอน~! เป็นไงบ้าง!? ไหวไหมเอ่ย~!?”
“ก็ไม่ไหวน่ะสิ วีย่า...”
หนุ่มเอลฟ์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ขาวรูปแบบเดียวกันกับหมวกเมื่อครู่ เหยียดแขนบิดขี้เกียจไล่ความล้าของกล้ามเนื้อ แล้วเริ่มอธิบายเนื้อความของเหตุการณ์หลังจากวีย่าเพื่อนสาวหูแมวของเขาได้เกมโอเวอร์ไปแล้วให้ฟัง
“ครั้งสุดท้ายนั่นทำเอาค่าพลังใจตัวละครมันติดลบ ก็เลยขยับไม่ได้ ตายง่ายๆ ไปแบบนั้นล่ะ”
“เห ง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอ? ... อือ งั้นแบบนี้จะลดค่าความรู้ลงไหมล่ะ?”
พูดไปก็เดินเคียงคู่ออกจากห้องแคบๆ สีขาวล้วนออกไปเป็นกลุ่มสุดท้าย เพราะเก้าอี้อีก 8 ตัวที่ว่างเปล่าบ่งชี้ชัดเจนว่าเพื่อนของเขาและเธอต่างก็เกมโอเวอร์กันหมดแล้ว
“คงต้องงั้นล่ะ... แค่ภัยพิบัติชุดแรกยังไม่ผ่าน ความรู้มีมากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์แล้วล่ะนะ”
“เอาน่าๆ~! ไว้หาอะไรกินกันก่อน เย็นๆ ค่อยกลับมาเล่น PH กันอีกรอบก็ได้!?”
ข้อเสนอแนะจากเพื่อนสาวที่ชายหนุ่มไม่อาจปฏิเสธ และเมื่อประตูทางออกเบื้องหน้าเปิดออก ให้แสงสว่างภายนอกสาดส่องเข้ามาภายใน กลิ่นไอกลีบใบพฤกษาคละคลุ้งด้วยธรรมชาติอันร่มรื่น ด้วยที่นี่คือผืนป่ากว้างใหญ่ที่เติมเต็มด้วยอมนุษย์หลากหลาย ที่นี่คือโลกสีเขียวสดใสที่เติมเต็มด้วยสีฟ้าจากธารน้ำทะเลคราม ที่นี่คือสถานที่แห่งความสุขสนุกสนานที่ทุกชีวิตล้วนแล้วแต่เป็นเพื่อนพ้องกัน...
“นั่นสินะ... ไว้ค่อยกลับมาเล่นอีกทีก็ได้...”
และที่นี่... ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า “มนุษย์” นอกเสียจากในเกมโด่งดังประจำโลกนี้...
“กับเจ้า ‘เกมมนุษย์’ เนี่ย...”
[P]lay [H]uman